Odpowiednie cięcie winorośli – sznur Guyota
Rośliny owocowe takie jak winorośl w uprawie wymagają nie małej wiedzy. Podobnie jak w przypadku innych roślin, dla odpowiednie go rozwoju winorośli istotne jest określone środowisko w który się znajduje, a mianowicie gleba w której rośnie – jej wilgotność, zasobność w składniki pokarmowe, poziom wartości próchniczej czy struktura , klimat a co za tym idzie wysokość temperatur w różnych okresach egzystencji, stanowisko oraz okres i sposób sadzenia. Te wszystkie kwestie istotnie wpływają na kondycję i rozwój rośliny po usytuowaniu jej w miejscu docelowej lokalizacji. Jednak dużą rolę w wielkości plonu w tym przypadku odgrywa coroczne cięcie rośliny, które postaram się opisać na zasadzie cięcia metodą pojedynczego Guyota.
PIERWSZY ROK
Oznaczona na obrazku sytuacja podpunktem „a” stanowi sadzonkę posadzoną jesienią poprzedniego roku. Jest to zazwyczaj jeden dłuższy pęd z wieloma pąkami. Wiosna przycinamy sadzonkę nad czwartym-piątym oczkiem co ilustruje element obrazka z podpunktem „b” i pozostawiamy umożliwiając pojawienie się z tych oczek młodych latorośli. Sytuacja określona jako „c” przedstawia już roślinę w maju, która ma już kilka młodych pędów latorośli, w związku z tym przycinamy ją pozostawiając dwa najsilniejsze pędy, podobnie jak w podpunkcie „d”. Tak przyciętą w pierwszym roku roślinę pozostawiamy do kolejnego przycięcia , które musi być poprzedzone zdrewnieniem pędów.
DRUGI ROK
Drugi rok prowadzenia winorośli jest to szereg zabiegów wchodzących w zakres algorytmu ukierunkowania rozwoju rośliny także na kolejne lata. W dostępnej literaturze tematu można odnaleźć wiele, niejednokrotnie rozbieżnych, „dwubiegunowych” informacji. Tyczy się to głównie okresu dokonywanie cięcia. Generalnie jednak takie początkowe cięcie najlepiej dokonywać czy też właściwie rozpoczynać jesienią, od Listopada do końca lutego. Ma to znaczenie gdyż wiosenne cięcie powoduje obfite łzawienie w miejscach skracania pędów co może prowadzić do chorób. Takie informacje podają fachowe źródła, które jak mniemam są oparte na obiektywnej eksperiencji. Wracając do obrazka łatwo zauważyć, iż figura rośliny przy podpunkcie „a” jest jeszcze nie naruszona. Dlatego dokonujemy jej przycięcia poprzez skrócenie jednego ze zdrewniałych już pędów ponad trzecim oczkiem a drugi naginamy w sposób poziomy nad ziemią na wysokości co najmniej 40 cm oraz możemy końcówkę tego pędu, a zwłaszcza jej nie zdrewniałą część skrócić pozostawiając określoną liczbę oczek. W okresie letnim postać rośliny jest podobna do tej oznaczonej jako „c”. Z pnia wyrastają nowe młode pędy (w tym przypadku akurat dwa), natomiast z łozy („f”) będącej pędem ubiegłorocznym wyrastają młode owocujące latorośle, które to skraca się za szóstym liściem licząc od owoców. Można także skracać cienkie pędy zielone, zwane pasierbami, za pierwszym liściem (ekspozycja „d”), a także usuwać liście zacieniające grona, co sprzyja szybszemu dojrzewaniu i magazynowaniu cukrów i w konsekwencji słodszym smakiem owoców.
TRZECI ROK
W kolejnym roku wycinamy łozę łącznie z jednorocznymi latoroślami na których owocowała roślina (d), natomiast przykładowo jak na obrazku pęd oznaczony jako „i” zostawiamy na pędy zastępcze które będą w przyszłym roku służyły nam do tworzenia formy i przycinamy go nad trzecim oczkiem. Tym oto sposobem otrzymujemy formę widoczną na obrazku jako podpunkt „b”. Podpunkt „c” to już forma letnia odpowiednio przyciętej winorośli z pędami zastępczymi „h” oraz owocującymi „g”. Myślę więc że nie jest to aż takie trudne i każdy sobie poradzi. Chciałbym jednak zastrzec aby nie stosować się w sposób ortodoksyjny do tych książkowych patternów, gdyż z różnych przyczyn rzeczywistość może ich nie odzwierciedlać. Dlatego indywidualne podejście do tematu i subiektywna ocena poparta z czasem wiedzą i doświadczeniem pozwoli nam tworzyć formy odpowiednio owocujące.
